Η ΕΛΒΕΤΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!

Ήταν ωραία! 

Τόσο, που θεώρησα ότι πρέπει να μοιραστώ μαζί σας τον ενθουσιασμό και τη χαρά μου! 

Πήγα στην Ελβετία, φιλοξενήθηκα από τους Ελβετούς φίλους μου που είναι τα καλύτερα παιδιά στον κόσμο και πέρασα υπέροχα!

Ας επιχειρήσω μια μικρή ξενάγηση:

Ιδού η λίμνη Constance έτσι όπως φαίνεται από το Saint Gallen. 

Ευθεία φαίνεται η Γερμανία και δεξιά η Αυστρία. 

Αυτή είναι η πρώτη από τις 3 λιμνούλες με την ονομασία Die Drie Weihern, που βρίσκονται μέσα στην πόλη του Saint Gallen και αποτελούν όαση για τους κατοίκους. 

Αυτή είναι η δεύτερη λιμνούλα, με υποδομές για κολύμβηση, ηλιοθεραπεία, πικ νικ, σίτιση...

Μια πανοραμική θέα του Saint Gallen...

Στα μεγάλα δημόσια parking υπάρχουν ειδικές θέσεις για τις γυναίκες οδηγούς που βρίσκονται κυρίως κοντά στις εξόδους ή στα ασανσέρ για να έχουν εύκολη πρόσβαση, κυρίως τη νύχτα, για λόγους ασφαλείας...

Από τα αγαπημένα μου... Μέσα στα εμπορικά κέντρα υπάρχουν αυτοί οι φωτισμοί που σε καθοδηγούν, ακόμα και αν προχωράς με σκυμμένο κεφάλι! 

Να και το όμορφο Saint Gallen σε μια από τις γωνιές του Alt Stadt, δηλαδή της παλαιάς πόλης!

Επειδή νηστικό αρκούδι δε χορεύει, φτιάξαμε home made πιτσάκια και το διασκεδάσαμε!

Ανεβαίνοντας με το τελεφερίκ στα 2.502 μέτρα, Saentis,  είδα και λίγο από το αιώνιο χιόνι των Άλπεων!

Να και το χαριτωμένο Herisau, μια πόλη που θα έμενα για πάντα...

Ακόμα μια όμορφη γωνία του Ηerisau...

Εκτός από τις θέσεις parking για γυναίκες, υπάρχουν και τα ροζ taxi. Οι γυναίκες διαμαρτύρονταν ότι συχνά έπεφταν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης από τους ταξιτζήδες, κυρίως μετά από τη διασκέδαση... έτσι, οι Ελβετοί θέσπισαν τα ροζ ταξί, με γυναίκες οδηγούς...

Ανεβαίνουμε με τα πόδια από τα 700μ... με σκοπό να πάμε σε μια λίμνη στα 1300μ...Εδώ έβγαζα φωτογραφίες ανέμελη, νομίζοντας ότι θα είναι απλά μια πεζοπορία!

Αφού μπήκαμε σε ένα δάσος, ανέβηκα με σκοινιά, κρεμάστηκα από βράχια και γενικώς ... τα είδα όλα, βρεθήκαμε σε μια κοιλάδα μέσα στα βουνά... Για το Seealpsee θέλουμε άλλη μισή ώρα, όπως διακρίνετε στη φωτογραφία...

Επιτέλους, διακρίνω την υπέροχη λίμνη Seealpsee...Σαν να έχει ξεπηδήξει μέσα από πίνακα ζωγραφικής...

Το θέαμα μου έκοψε την ανάσα. Άξιζε τόσο πολύ τον κόπο γιατί αυτό που έζησα με αποζημίωσε με το παραπάνω... Πραγματικά αισθάνομαι ευλογημένη που βρέθηκα σε ένα τέτοιο μέρος...

Χωρίς περισσότερα λόγια.

Ελπίζω, μέσα από τις εικόνες μου, 

να περάσατε όμορφα, να χαλαρώσατε και να ταξιδέψατε και εσείς, 

έστω για πέντε λεπτά.

Σας φιλώ...

μ.

ΚΙ ΟΜΩΣ ΚΑΤΙ ΛΕΙΠΕΙ...

Δεν είχα ξαναπάει σε εκείνη την περιοχή για διασκέδαση. 

Χθες βράδυ ήταν η πρώτη φορά. 

Το bar ήταν πάνω κάτω όπως το περίμενα. 

Επαρχιακή βαβούρα, 

ανακατεμένη με μπόλικο ξεπλυμένο ξανθό κιτσαριό, 

δυνατή ελληνική γαβ-γαβ μουσική, ευγενικοί σερβιτόροι με χαμόγελο της crest, 

με στρασάκια στα αυτιά που γυάλιζαν περισσότερο και από το στέμμα της βασίλισσας Ελισάβετ, 

με έντονη λεμονίλα στο mojito μου 

και με δεκάδες πρόθυμους Σέρβους τουρίστες να πλαισιώνουν το πορτραίτο. 

Κάθισα οκλαδόν, 

για σπάσιμο κυρίως, στην καρέκλα μου, 

χωρίς να προσέχω τους τρόπους μου, τεντώνοντας το φόρεμά μου ανάμεσα στα πόδια μου, 

για να μη δώσω άρτο και θέαμα στους απέναντι και αφέθηκα στη συζήτηση της παρέας. 

Τα συνηθισμένα. 

Πώς πήγε η σχολική μου χρονιά, 

πότε φεύγω για Ελβετία, 

τα έμαθες για την τάδε, 

α! ποιος άλλος μου είχε πει ότι έχει εξοχικό εδώ κοντά, 

πού θα πάμε για μπάνιο αύριο, 

άκουσες τα καινούρια των red hot chili peppers και άλλα τέτοια. 

Η μουσική σταδιακά μεταλλασσόταν από ελληνικό βλαχοντρέντυ σε ελληνορουμάνικο βλαχοhouse! 

Χμμ, τουλάχιστον δεν έχει κλαρίνο και μπουζούκι. 

Άρχισα να λικνίζομαι, καθισμένη πάντα άγαρμπα στην καρέκλα μου, 

με περιέβαλε και ένα ελαφρύ θαλασσινό αεράκι, 

από αυτό που έρχεται και γλύφει τους κοκκινωπούς από το μεσημέρι, ώμους μου.

Ωραία περνάω, σκέφτηκα.

 Εξάλλου αυτό είναι διακοπές. 

Να μπορείς να χαλαρώνεις σε όλα τα επίπεδα. 

Να είσαι ελαφρύς σαν πούπουλο. 

Να γεύεσαι, να οσφρίζεσαι, να νιώθεις, να αγγίζεις, να χρησιμοποιείς όλες τις αισθήσεις σου. 

Όλα καλά λοιπόν. 

Χαμόγελα ανάμεσα σε μουσικές και πρόσωπα.

Αντιλήφθηκα ότι κάποιος με κοιτάζει. 

Επίμονα. 

Με γυαλισμένα μάτια. 

Με φλογερό βλέμμα. 

Χαμογέλασε.

Είναι πάνω κάτω στην ηλικία μου. 

Θα'ναι τουρίστας, υποθέτω Σέρβος. 

Ελαφρώς μακρύτερα, να'ναι 2 βήματα, από την παρέα του. 

Η παρέα του γελάει, κουνιέται, φωνάζει, παρασύρεται στο ρυθμό αλλά αυτός κοιτάζει εμένα.  

Και γω, κοιτάζω. 

Αλλά όχι αυτόν. 

Ενώ κολακεύομαι από το βλέμμα του, 

από τη στάση του σώματος και τη ζεστασιά που διαισθάνομαι, 

κοιτάζω αλλού. 

Έξω από το χώρο. 

Μακριά. 

Πρώτα προς το δρόμο. 

Μετά προς τη θάλασσα. 

Λες και κάτι λείπει... 

Δε μπορώ να το προσδιορίσω ακόμα αλλά όταν θα φανερωθεί μπροστά μου

θα καλύψει αυτό το μικρό αλλά ουσιαστικό κενό. 

Πέρασε η ώρα, νυστάξαμε και η διασκέδασή μας τελείωσε με τον κλασικό τρόπο. 

Πληρώσαμε, μαζέψαμε τα πράγματά μας από το τραπέζι και φύγαμε.

Ο τουρίστας έκανε ένα μορφασμό τύπου "κρίμα" , χαμογελάσαμε αμοιβαία και κούνησα το χέρι μου.

Ακόμα και στο αμάξι, οδηγώντας προς το σπίτι, είχα την ίδια αίσθηση. 

Ότι άφησα κάτι πίσω. 

Όχι κάτι από τα πράγματά μου αλλά αυτό το κάτι που μου λείπει και περίμενα.

Η μόνη σιγουριά πάντως που έχω είναι ότι κάποια στιγμή θα έρθει και θα κουμπώσει στο κενό μου χαρίζοντάς μου απλόχερα τα συναισθήματα που τόσο καιρό στερούμαι. 

Και τότε δε θα λείπει τίποτα...

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ...

Καλημέρα σε όλους μας!


Σήμερα έχει πάλι πολύ ωραία μέρα. 


Βγαίνω στο μπαλκόνι με το βρακί και νιώθω μια αίσθηση ελευθερίας. Οι θέσεις πάρκινγκ μπροστά μου είναι άδειες, δείγμα ότι οι γείτονές μου έχουν εγκαταλείψει την πόλη. Ευθεία μπροστά μου το πάρκο έχει δώσει πολλά τριαντάφυλλα και το γκαζόν μοσχοβολάει. Τα βαγόνια των τρένων γυαλίζουν από τον ήλιο και προσθέτουν κόκκινες, μπλε και πορτοκαλί πιτσιλιές στο κάδρο μου. 


Ακόμα περνάει από το στενό μας ο καρπουζάς με το Ντάτσουν του. " Εδώ τα καλά καρπούζια, κορίτσια" και ένα σωρό γριές κάνουν έναν κύκλο για να πάρουν δροσερό καρπουζάκι. 


Πού και πού, την ησυχία σπάει ο ήχος από κάποιο μεταλλικό εργαλείο που πέφτει με φόρα στο πάτωμα κάποιου από τα δύο συνεργεία αυτοκινήτων που έχουμε στο δρόμο μας. 


Ακούς όμως πολλά πουλάκια και τζιτζίκια. Και ίσως από το βάθος ακούγεται και κάποια τηλεόραση, ίσως και ένα ραδιόφωνο. 


Κάποια μαγειρεύει φασολάκια, ή μήπως κάποιο άλλο λαδερό. Από κάπου έρχεται και μια μυρωδιά μπριζόλας στο φούρνο. Από το δικό μου μπαλκόνι πηγαινοέρχεται ελαφρά μια αύρα βασιλικού, κάθε φορά που το αεράκι κουνάει μαλακά τα κλαδιά της γλάστρας μας. 


Παίρνω τον καφέ μου και κάθομαι στο βρεγμένο πλακάκι του μπαλκονιού μου, οκλαδόν, ακουμπάνε οι γοφοί μου στο δροσερό πάτωμα και κλείνω για λίγο τα μάτια μου. Γυρνάω χρόνια πίσω, στην ίδια γειτονιά και στην ίδια εποχή, όταν ήμουν παιδί και όλα γύρω μου ήταν τόσο ίδια αλλά και τόσο διαφορετικά. 


Νοσταλγώ το τότε και ευγνωμονώ τον εαυτό μου που είχε τη στοιχειώδη ρομαντική διάθεση να αποθηκεύει στη μνήμη του πράγματα που είναι τόσο δευτερεύοντα. 
Έχουμε 19 ρίζες τριαντάφυλλα στο παρτέρι. Και 7 παγκάκια στη σειρά. 
Και ο γείτονας με το παμπάλαιο κόκκινο όπελ παρκάρει πάντα αντίθετα στο μονόδρομό μας, στο ίδιο σημείο. 
Κάθε πρωί στις 9.30 χτυπάει το θυροτηλέφωνο ο ίδιος ταχυδρόμος. Και μου κάνει πάντα την ίδια ερώτηση. Πότε θα πάρεις μετάθεση στη Θεσσαλονίκη, Μαρία μου; Ξέρει το όνομά μου, το όνομα του γείτονα, του μηχανουργού, του ψιλικατζή. Κι ας μη ξέρουμε εμείς το δικό του. 


Κυλάει ο χρόνος,
μεγάλωσα και γω, 
δε ζω πια σε αυτή τη γειτονιά. 


Σπίτι των γονιών μου είναι, εγώ πού και πού έρχομαι εδώ, να όπως τώρα, που έχω-δεν έχω τρεις βδομάδες εδώ. 
Κι όμως, η ψυχή μου αγαπάει να βλέπει ότι όλα είναι στη θέση τους. 
Τα βαγόνια, ο καρπουζάς μας, τα τριαντάφυλλα, το καναρίνι μας. 


Αυτά είναι το μικρό μου παιδικό παρελθόν και με βοηθάει να ηρεμώ και να κάνω σχέδια για το μέλλον.
Πλημμυρισμένη με ατέλειωτη αγάπη στα στήθη. 

YOU'RE A GIVIN' CAUSE SHE'S A RECEIVER...

(Μερικές φορές, χρησιμοποιώ το, κατά τ'άλλα αδιάφορο μικρό μου, blog

για να εκφράσω τα "μέσα" μου, 

από ματαιοδοξία, από ελπίδα, από αναζήτηση παρηγοριάς, 

από αγανάκτηση, από ανάγκη απλή.

Το παρακάτω 

-που φυσικά δεν είναι δα και κάτι σημαντικό-

έχει συγκεκριμένο παραλήπτη.)

Ε! Σε σένα τα λέω... Κοίτα εκεί... 
Τους βλέπεις; 

Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν

άνθρωποι τρέχουν, άνθρωποι στέκονται

άλλοι σε προσπερνούν, άλλοι σε σπρώχνουν

άλλοι σε κοιτάζουν, άλλοι σε αγνοούν

για κάποιους αξίζεις πολλά, για άλλους είσαι ένα σκουπίδι

για κάποιους θα μείνεις αξέχαστος, για κάποιους μια στιγμούλα μοναχά

στο κέντρο όλων αυτών είσαι εσύ, εγώ

και όλα γυρίζουν γύρω μας

και μας κυκλώνουν, δημιουργούν ένα δαχτυλίδι 

και δημιουργούν μια πανδαισία από χρώματα, μυρωδιές και ήχους

και μεις εκεί, στη μέση

να κρατάμε τα χέρια σφιχτά και να ανεμίζουν τα μαλλιά μου τρελά

να γελάμε, να κλαίμε, να τρέχουμε, να πέφτουμε, να λατρεύουμε

να θέλουμε κι άλλο από αυτή τη δίνη

να ταξιδεύουμε με λύσσα

να αγαπάμε με πάθος 

να λυγίζουμε σαν κλαδάκια και μετά με φόρα να τεντωνόμαστε 

αφού το ξέρεις ότι σε εργάζομαι! 

αφού το ξέρεις...

αφού όλα τα ξέρεις! 

αφού και μένα με ξέρεις! 

Κι αν είναι όλα αυτά, σήμερα, 
εικόνες και ήχοι που δε σημαίνουν τίποτα
κάποια στιγμή, 
στο μέλλον που τολμώ να προβλέψω, 
όταν τα όνειρα και οι φιλοδοξίες θα γίνουν πράξη, 
θα καταλάβεις 
τι λέγαμε τότε...


γιατί όλα τα ξέρεις! 
και περισσότερο απ' όλους, εμένα!

PS1: Quiz: Αν και ελαφρά παραφρασμένο, σε ποιο τραγούδι ανήκει ο τίτλος; 
PS2: Έστω και έτσι, αλλόκοτα, τα είπα και ησύχασα! Ουφ!

ΜΕΣΑ ΑΠΟ 20 ΕΙΚΟΝΕΣ

Είστε να παίξουμε ένα παιχνιδάκι; 

Απαντήστε στις ερωτήσεις που ακολουθούν προσθέτοντας κάτω από την ερώτηση τη δική σας απάντηση σε μορφή φωτογραφίας / εικόνας που θα την αντλήσετε από το Google Reader. Η πρώτη φωτογραφία που θα βρείτε στην αναζήτηση θα την προσθέσετε ως απάντηση! 

Για να δούμε! Μπορείτε να καταλάβετε τις απαντήσεις μου; Έχουμε κοινά! 

Είμαι περίεργη να δω και τις δικές σας απαντήσεις! 

1. Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΩΝ ΕΠΟΜΕΝΩΝ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ ΜΟΥ

2. ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΣ

3. ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

4. ΤΟ ΑΓΑΠΗΜEΝΟ ΣΟΥ ΜEΡΟΣ

5. ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ ΦΑΓΗΤΟ

6. ΤΟ ΑΓΑΠΗΜEΝΟ ΣΟΥ ΖΩΟ

7. ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ ΧΡΩΜΑ

8. ΤΟ ΜEΡΟΣ OΠΟΥ ΓΕΝΝHΘΗΚΕΣ

9. ΤΟ ΜEΡΟΣ OΠΟΥ ΖΕΙΣ

10. ΤΟ OΝΟΜΑ ΕΝOΣ ΚΑΤΟΙΚIΔΙΟΥ ΖΩΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΕΣ

11. ΤΟ ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ ΣΟΥ ΣΤΟ BLOG

12. ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚO ΣΟΥ OΝΟΜΑ

13. ΤΟ OΝΟΜΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙAΣ ΣΟΥ ΑΠO ΤΗΝ ΠΛΕΥΡA ΤΗΣ ΜΗΤEΡΑΣ ΣΟΥ

14. ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ

15. ΜΙΑ ΚΑΚΗ ΣΟΥ ΣΥΝΗΘΕΙΑ

16. ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΣΟΥ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

17. ΕΝΑ ΠΡΟΤΕΡΗΜΑ ΣΟΥ

18. ΕΝΑ ΕΛΑΤΤΩΜΑ ΣΟΥ

19. ΤΟ ΑΓΑΠΗΜEΝΟ ΣΟΥ ΑΜAΡΤΗΜΑ

20. ENA ATOMO ΠΟΥ ΘΑΥΜΑΖΕΙΣ

ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΜΑΣ

"Τώρα τι να σου πω; 

Με έχεις αφήσει ξεκρέμαστη εδώ και πόσο καιρό σε μια άρρωστη κατάσταση που πλέον δε μπορώ να διαχειριστώ. Και με αφήνεις να παίζω ακόμα σε αυτό το άρρωστο παιχνίδι. 

Έχω φορτωθεί στην πλάτη μου του κόσμου όλου τις ενοχές και ακόμα και σήμερα απολογούμαι για κάθε μου κίνηση λες και κάνω σφάλματα.

Απολογούμαι για πράγματα που μου δίνουν ευτυχία και αίσθηση ελευθερίας.

Ηθικολογείς για τις επιλογές μου την ίδια στιγμή που ασκείς πάνω μου ψυχολογική βία.

Κάθομαι και σε ακούω γιατί παρά τα βάσανα και τη θλίψη που μου έχεις προκαλέσει δε παύω να κατανοώ ότι το δικό σου υπόβαθρο μέχρι εκεί δίνει και φτάνει.

Πόσο όμως πια να προσπαθώ να έρθω εγώ στη δική σου θέση;

Γιατί δε μ' αφήνεις πια ήσυχη και με παιδεύεις;

Γιατί κάθε τόσο στοιχειώνεις τα σχέδιά μου, τα όνειρά μου, το μέλλον μου;

Γιατί ενώ θα έπρεπε να ξεριζωθείς απ' τα βάθη μέσα στα στήθια μου υπάρχεις ακόμα εκεί;

Προσπαθώ να ξεφύγω εδώ και εκατοντάδες μέρες από αυτή τη δίνη που μέσα της έχω παγιδευτεί.

Αλλά όπου και να στρέφω το κεφάλι μου βλέπω εσένα, τα πράγματά σου, την επιρροή σου, την εικόνα σου και την αύρα σου.

Και έχει γίνει μια εμμονή που μου έχει εγκλωβίσει μέσα τα ανώτερα συναισθήματά μου,

κι ενώ νιώθω ότι η ευαισθησία μου μπορεί να με θρυμματίσει, με έχεις μετατρέψει σε άκαμπτο και άκαρδο ον. 

Φτάνει πια αυτός ο φαύλος κύκλος. Σταμάτα να με κάνεις να απολογούμαι γι' αυτό που είμαι. Ναι! Αυτό είμαι. Αυτή είμαι. Είτε σου αρέσει, είτε όχι. 

Άσε με επιτέλους μόνη μου. 

Ασε με ελεύθερη.

Δεν αντέχω ούτε τη φωνή σου, ούτε την παρουσία σου. 

Μαζεύω απόψε ότι έμεινε από την πληγωμένη μου αξιοπρέπεια και φεύγω μακριά. 

Μείνε μόνος σου, μέσα στον ηθική που εσύ έπλασες, στη μιζέρια σου και στην αθλιότητα που υπηρετεί το μυαλό σου και σκέψου ότι έχασες τη μοναδική ευκαιρία να σε αγαπήσει ένα άλλο πλάσμα με όλη την ταπεινότητα και την απλότητα όλου του κόσμου μαζί."

(ΔΕΝ) ΕΠΕΡΑΣΑΜΕ ΟΜΟΡΦΑ...

Τι περιπέτεια και η χθεσινοβραδινή...

αλλά ok, ας τα πάρω με τη σειρά. Το ότι κάθομαι και κλαίγομαι και είμαι γενικώς και στις μαύρες μου δε σημαίνει ότι κάθομαι μέσα στο σπίτι μου κλειδαμπαρωμένη, λιώνοντας στο ίντερνετ και μυξοκλαίγοντας βλέποντας αμερικλανιές στην τιβί...

Αντιθέτως, περιμένοντας να περάσουν οι μήνες ώσπου να έρθει ο Ιούλης και να μαζέψω τα μπογαλάκια μου και να φύγω από εδώ, παρουσιάζω δείγματα εργασιοθεραπείας και υπερκινητικότητας.

Κάνω μαθήματα Ιταλικών, μαθαίνω ολομόναχη -παρακαλώ-Ολλανδικά, πηγαίνω στις κινηματογραφικές προβολές στη Χαλκίδα, κατεβαίνω στην Αθήνα , πηγαίνω στη Θεσσαλονίκη μου, βγαίνω με κόσμο, γνωρίζω κόσμο, κάνω couchsurfing, φλερτάρω δεξιά και αριστερά...

 Τέλος πάντων, το πιάσατε... 

Υπάρχω! 

Γιατί έκανα όλη αυτή την εισαγωγή; 

Μα για να καταλάβετε ότι πράγματι το παλεύω αξιοπρεπώς να φτιάξω τη διάθεσή μου αλλά όλο και κάτι γίνεται και με downιάζει (ναι, μπορώ να μιλήσω και αυτά τα ελληνικά!)

Έτσι και χθες το βράδυ, είχα μια πελώρια λαχτάρα για έξοδο! 

Είχα μιλήσει με μια γνωστή μου και μου είχε προτείνει να πάμε σε ένα πάρτυ στη Χαλκίδα, όπου ένα free περιοδικό της πόλης - ντεμέκ κουλτουριάρικο, πολιτιστικό - έκανε rock party! 

Γιατί να το έχανα; Ωραίο κόσμο θα είχε, θα έπινα τη λατρεμένη μου Leffe - τη μαύρη παρακαλώ! - και εν τέλει θα κουνούσα λίγο το κορμί, θα γελούσα, θα χαλάρωνα, θα..., θα... 

Όμως, το έχω ξαναπεί...

 Αν είναι να σου πάει κάτι στραβά, θα πάνε όλα!

 Πρώτον, άρχισε να βρέχει από νωρίς. Όταν όμως λέμε βροχή, εννοούμε, βροχάρα! Οι κεραυνοί έπεφταν μέσα στο χωριό. Είχα φρικάρει! Οι, δε, σταγόνες χτυπούσαν με μανία τα τζάμια από την μπαλκονόπορτα και ο αέρας έκανε τα τζάμια να τρίζουν απίστευτα δυνατά και πολύ! 

Φρίκαρα! 

Σκεφτόμουν ότι ακόμα και με το αμάξι μου να οδηγούσα στη Χαλκίδα, σίγουρα θα αντιμετώπιζα πρόβλημα στο δρόμο, στο παρκάρισμα, στο ότι θα λερωνόμουν, θα βρεχόμουν και τα συναφή.

Έπειτα, άναψα το θερμοσίφωνα και περίμενα να ζεσταθεί το νερό να κάνω γρήγορα ένα μπανάκι. 

Και... ναι! 

Κόβεται το ρεύμα στις 9.30 το βράδυ! Και μένω άλουστη, μέσα στο κρύο, χωρίς φως, χωρίς θέρμανση, χωρίς ένα κεράκι, χωρίς ίντερνετ, καταλαβαίνετε τι έπαθα! 

Και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι του σπιτιού να ακούγονται ακόμα δυνατότερες οι βροντές, οι λάμψεις από τις αστραπές να φωτίζουν στιγμιαία το δωμάτιο και τα νερά να πέφτουν με λύσσα πάνω στα τζάμια. 

Θέλετε να ακούσετε την αντίδρασή μου; 

Μα φυσικά, έβαλα τα κλάματα!

Έχασα την όρεξή μου, φοβήθηκα πολύ, στεναχωρήθηκα που ενώ ο Γιάννης μένει 2 λεπτά μακριά από μένα δε σκέφτηκε να μου τηλεφωνήσει να δει αν είμαι καλά (και αν το σκέφτηκε, δε το έκανε!), μετά αποφάσισα ότι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω είναι να κατέβω στη Χαλκίδα για το party και άρχισα να σκέφτομαι τι να κάνω μέσα στα σκοτάδια! 

Πολύ νωρίς για να κοιμηθώ, κανένα κερί να φωτίσει το χώρο μου, μπάνιο με κρύο νερό και μέσα στο σκοτάδι πώς να κάνεις; Ευτυχώς ένας πολύ καλός μου φίλος προσφέρθηκε να με φιλοξενήσει...

Μέσα στο σκοτάδι, παραπατώντας σε αντικείμενα και έπιπλα, μάζεψα σε μια τσάντα μερικά ρούχα, οδοντόβουτσες, βούρτσες και τα λοιπά και έφυγα κακήν κακώς από το σπιτάκι μου! Για να πάω από την είσοδο της πολυκατοικίας έκανα, και γω δε ξέρω πόση ώρα, η βροχή έπεφτε με το τουλούμι...

'Εβαλα μπρος το αμάξι και για πέντε λεπτά διαδρομής έκανα περίπου ένα τέταρτο! 

Η στάθμη του ποταμιού δίπλα στο δρόμο είχε ανέβει σε δραματικά επίπεδα, τόσο που σε μερικά σημεία ο δρόμος ήταν λίμνη... Καλά, περιττό να πω πως η ψυχολογία μου σταδιακά γκρεμοτσακιζόταν στα τάρταρα!

Έφτασα λοιπόν στου φιλαράκου μου, 

μου αποκάλυψε πως για χάρη μου ακύρωσε την γκομενοδουλειά του στο σπίτι του, 

ένιωσα ακόμα χειρότερα, 

με σιγούρεψε ότι δεν τον πειράζει αλλά μια μέρα θα το πληρώσω,

 του μπαστακώθηκα για ένα βράδυ, 

έκανα εκεί μπάνιο

 και αποκοιμήθηκα βλέποντας Νικολούλη...

Σας φιλώ όλους, 

καλό Σαββατόβραδο (ας ελπίσουμε, χεχε)