Η ΕΛΒΕΤΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!

Ήταν ωραία! 

Τόσο, που θεώρησα ότι πρέπει να μοιραστώ μαζί σας τον ενθουσιασμό και τη χαρά μου! 

Πήγα στην Ελβετία, φιλοξενήθηκα από τους Ελβετούς φίλους μου που είναι τα καλύτερα παιδιά στον κόσμο και πέρασα υπέροχα!

Ας επιχειρήσω μια μικρή ξενάγηση:

Ιδού η λίμνη Constance έτσι όπως φαίνεται από το Saint Gallen. 

Ευθεία φαίνεται η Γερμανία και δεξιά η Αυστρία. 

Αυτή είναι η πρώτη από τις 3 λιμνούλες με την ονομασία Die Drie Weihern, που βρίσκονται μέσα στην πόλη του Saint Gallen και αποτελούν όαση για τους κατοίκους. 

Αυτή είναι η δεύτερη λιμνούλα, με υποδομές για κολύμβηση, ηλιοθεραπεία, πικ νικ, σίτιση...

Μια πανοραμική θέα του Saint Gallen...

Στα μεγάλα δημόσια parking υπάρχουν ειδικές θέσεις για τις γυναίκες οδηγούς που βρίσκονται κυρίως κοντά στις εξόδους ή στα ασανσέρ για να έχουν εύκολη πρόσβαση, κυρίως τη νύχτα, για λόγους ασφαλείας...

Από τα αγαπημένα μου... Μέσα στα εμπορικά κέντρα υπάρχουν αυτοί οι φωτισμοί που σε καθοδηγούν, ακόμα και αν προχωράς με σκυμμένο κεφάλι! 

Να και το όμορφο Saint Gallen σε μια από τις γωνιές του Alt Stadt, δηλαδή της παλαιάς πόλης!

Επειδή νηστικό αρκούδι δε χορεύει, φτιάξαμε home made πιτσάκια και το διασκεδάσαμε!

Ανεβαίνοντας με το τελεφερίκ στα 2.502 μέτρα, Saentis,  είδα και λίγο από το αιώνιο χιόνι των Άλπεων!

Να και το χαριτωμένο Herisau, μια πόλη που θα έμενα για πάντα...

Ακόμα μια όμορφη γωνία του Ηerisau...

Εκτός από τις θέσεις parking για γυναίκες, υπάρχουν και τα ροζ taxi. Οι γυναίκες διαμαρτύρονταν ότι συχνά έπεφταν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης από τους ταξιτζήδες, κυρίως μετά από τη διασκέδαση... έτσι, οι Ελβετοί θέσπισαν τα ροζ ταξί, με γυναίκες οδηγούς...

Ανεβαίνουμε με τα πόδια από τα 700μ... με σκοπό να πάμε σε μια λίμνη στα 1300μ...Εδώ έβγαζα φωτογραφίες ανέμελη, νομίζοντας ότι θα είναι απλά μια πεζοπορία!

Αφού μπήκαμε σε ένα δάσος, ανέβηκα με σκοινιά, κρεμάστηκα από βράχια και γενικώς ... τα είδα όλα, βρεθήκαμε σε μια κοιλάδα μέσα στα βουνά... Για το Seealpsee θέλουμε άλλη μισή ώρα, όπως διακρίνετε στη φωτογραφία...

Επιτέλους, διακρίνω την υπέροχη λίμνη Seealpsee...Σαν να έχει ξεπηδήξει μέσα από πίνακα ζωγραφικής...

Το θέαμα μου έκοψε την ανάσα. Άξιζε τόσο πολύ τον κόπο γιατί αυτό που έζησα με αποζημίωσε με το παραπάνω... Πραγματικά αισθάνομαι ευλογημένη που βρέθηκα σε ένα τέτοιο μέρος...

Χωρίς περισσότερα λόγια.

Ελπίζω, μέσα από τις εικόνες μου, 

να περάσατε όμορφα, να χαλαρώσατε και να ταξιδέψατε και εσείς, 

έστω για πέντε λεπτά.

Σας φιλώ...

μ.

ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΜΑΣ

"Τώρα τι να σου πω; 

Με έχεις αφήσει ξεκρέμαστη εδώ και πόσο καιρό σε μια άρρωστη κατάσταση που πλέον δε μπορώ να διαχειριστώ. Και με αφήνεις να παίζω ακόμα σε αυτό το άρρωστο παιχνίδι. 

Έχω φορτωθεί στην πλάτη μου του κόσμου όλου τις ενοχές και ακόμα και σήμερα απολογούμαι για κάθε μου κίνηση λες και κάνω σφάλματα.

Απολογούμαι για πράγματα που μου δίνουν ευτυχία και αίσθηση ελευθερίας.

Ηθικολογείς για τις επιλογές μου την ίδια στιγμή που ασκείς πάνω μου ψυχολογική βία.

Κάθομαι και σε ακούω γιατί παρά τα βάσανα και τη θλίψη που μου έχεις προκαλέσει δε παύω να κατανοώ ότι το δικό σου υπόβαθρο μέχρι εκεί δίνει και φτάνει.

Πόσο όμως πια να προσπαθώ να έρθω εγώ στη δική σου θέση;

Γιατί δε μ' αφήνεις πια ήσυχη και με παιδεύεις;

Γιατί κάθε τόσο στοιχειώνεις τα σχέδιά μου, τα όνειρά μου, το μέλλον μου;

Γιατί ενώ θα έπρεπε να ξεριζωθείς απ' τα βάθη μέσα στα στήθια μου υπάρχεις ακόμα εκεί;

Προσπαθώ να ξεφύγω εδώ και εκατοντάδες μέρες από αυτή τη δίνη που μέσα της έχω παγιδευτεί.

Αλλά όπου και να στρέφω το κεφάλι μου βλέπω εσένα, τα πράγματά σου, την επιρροή σου, την εικόνα σου και την αύρα σου.

Και έχει γίνει μια εμμονή που μου έχει εγκλωβίσει μέσα τα ανώτερα συναισθήματά μου,

κι ενώ νιώθω ότι η ευαισθησία μου μπορεί να με θρυμματίσει, με έχεις μετατρέψει σε άκαμπτο και άκαρδο ον. 

Φτάνει πια αυτός ο φαύλος κύκλος. Σταμάτα να με κάνεις να απολογούμαι γι' αυτό που είμαι. Ναι! Αυτό είμαι. Αυτή είμαι. Είτε σου αρέσει, είτε όχι. 

Άσε με επιτέλους μόνη μου. 

Ασε με ελεύθερη.

Δεν αντέχω ούτε τη φωνή σου, ούτε την παρουσία σου. 

Μαζεύω απόψε ότι έμεινε από την πληγωμένη μου αξιοπρέπεια και φεύγω μακριά. 

Μείνε μόνος σου, μέσα στον ηθική που εσύ έπλασες, στη μιζέρια σου και στην αθλιότητα που υπηρετεί το μυαλό σου και σκέψου ότι έχασες τη μοναδική ευκαιρία να σε αγαπήσει ένα άλλο πλάσμα με όλη την ταπεινότητα και την απλότητα όλου του κόσμου μαζί."

(ΔΕΝ) ΕΠΕΡΑΣΑΜΕ ΟΜΟΡΦΑ...

Τι περιπέτεια και η χθεσινοβραδινή...

αλλά ok, ας τα πάρω με τη σειρά. Το ότι κάθομαι και κλαίγομαι και είμαι γενικώς και στις μαύρες μου δε σημαίνει ότι κάθομαι μέσα στο σπίτι μου κλειδαμπαρωμένη, λιώνοντας στο ίντερνετ και μυξοκλαίγοντας βλέποντας αμερικλανιές στην τιβί...

Αντιθέτως, περιμένοντας να περάσουν οι μήνες ώσπου να έρθει ο Ιούλης και να μαζέψω τα μπογαλάκια μου και να φύγω από εδώ, παρουσιάζω δείγματα εργασιοθεραπείας και υπερκινητικότητας.

Κάνω μαθήματα Ιταλικών, μαθαίνω ολομόναχη -παρακαλώ-Ολλανδικά, πηγαίνω στις κινηματογραφικές προβολές στη Χαλκίδα, κατεβαίνω στην Αθήνα , πηγαίνω στη Θεσσαλονίκη μου, βγαίνω με κόσμο, γνωρίζω κόσμο, κάνω couchsurfing, φλερτάρω δεξιά και αριστερά...

 Τέλος πάντων, το πιάσατε... 

Υπάρχω! 

Γιατί έκανα όλη αυτή την εισαγωγή; 

Μα για να καταλάβετε ότι πράγματι το παλεύω αξιοπρεπώς να φτιάξω τη διάθεσή μου αλλά όλο και κάτι γίνεται και με downιάζει (ναι, μπορώ να μιλήσω και αυτά τα ελληνικά!)

Έτσι και χθες το βράδυ, είχα μια πελώρια λαχτάρα για έξοδο! 

Είχα μιλήσει με μια γνωστή μου και μου είχε προτείνει να πάμε σε ένα πάρτυ στη Χαλκίδα, όπου ένα free περιοδικό της πόλης - ντεμέκ κουλτουριάρικο, πολιτιστικό - έκανε rock party! 

Γιατί να το έχανα; Ωραίο κόσμο θα είχε, θα έπινα τη λατρεμένη μου Leffe - τη μαύρη παρακαλώ! - και εν τέλει θα κουνούσα λίγο το κορμί, θα γελούσα, θα χαλάρωνα, θα..., θα... 

Όμως, το έχω ξαναπεί...

 Αν είναι να σου πάει κάτι στραβά, θα πάνε όλα!

 Πρώτον, άρχισε να βρέχει από νωρίς. Όταν όμως λέμε βροχή, εννοούμε, βροχάρα! Οι κεραυνοί έπεφταν μέσα στο χωριό. Είχα φρικάρει! Οι, δε, σταγόνες χτυπούσαν με μανία τα τζάμια από την μπαλκονόπορτα και ο αέρας έκανε τα τζάμια να τρίζουν απίστευτα δυνατά και πολύ! 

Φρίκαρα! 

Σκεφτόμουν ότι ακόμα και με το αμάξι μου να οδηγούσα στη Χαλκίδα, σίγουρα θα αντιμετώπιζα πρόβλημα στο δρόμο, στο παρκάρισμα, στο ότι θα λερωνόμουν, θα βρεχόμουν και τα συναφή.

Έπειτα, άναψα το θερμοσίφωνα και περίμενα να ζεσταθεί το νερό να κάνω γρήγορα ένα μπανάκι. 

Και... ναι! 

Κόβεται το ρεύμα στις 9.30 το βράδυ! Και μένω άλουστη, μέσα στο κρύο, χωρίς φως, χωρίς θέρμανση, χωρίς ένα κεράκι, χωρίς ίντερνετ, καταλαβαίνετε τι έπαθα! 

Και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι του σπιτιού να ακούγονται ακόμα δυνατότερες οι βροντές, οι λάμψεις από τις αστραπές να φωτίζουν στιγμιαία το δωμάτιο και τα νερά να πέφτουν με λύσσα πάνω στα τζάμια. 

Θέλετε να ακούσετε την αντίδρασή μου; 

Μα φυσικά, έβαλα τα κλάματα!

Έχασα την όρεξή μου, φοβήθηκα πολύ, στεναχωρήθηκα που ενώ ο Γιάννης μένει 2 λεπτά μακριά από μένα δε σκέφτηκε να μου τηλεφωνήσει να δει αν είμαι καλά (και αν το σκέφτηκε, δε το έκανε!), μετά αποφάσισα ότι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω είναι να κατέβω στη Χαλκίδα για το party και άρχισα να σκέφτομαι τι να κάνω μέσα στα σκοτάδια! 

Πολύ νωρίς για να κοιμηθώ, κανένα κερί να φωτίσει το χώρο μου, μπάνιο με κρύο νερό και μέσα στο σκοτάδι πώς να κάνεις; Ευτυχώς ένας πολύ καλός μου φίλος προσφέρθηκε να με φιλοξενήσει...

Μέσα στο σκοτάδι, παραπατώντας σε αντικείμενα και έπιπλα, μάζεψα σε μια τσάντα μερικά ρούχα, οδοντόβουτσες, βούρτσες και τα λοιπά και έφυγα κακήν κακώς από το σπιτάκι μου! Για να πάω από την είσοδο της πολυκατοικίας έκανα, και γω δε ξέρω πόση ώρα, η βροχή έπεφτε με το τουλούμι...

'Εβαλα μπρος το αμάξι και για πέντε λεπτά διαδρομής έκανα περίπου ένα τέταρτο! 

Η στάθμη του ποταμιού δίπλα στο δρόμο είχε ανέβει σε δραματικά επίπεδα, τόσο που σε μερικά σημεία ο δρόμος ήταν λίμνη... Καλά, περιττό να πω πως η ψυχολογία μου σταδιακά γκρεμοτσακιζόταν στα τάρταρα!

Έφτασα λοιπόν στου φιλαράκου μου, 

μου αποκάλυψε πως για χάρη μου ακύρωσε την γκομενοδουλειά του στο σπίτι του, 

ένιωσα ακόμα χειρότερα, 

με σιγούρεψε ότι δεν τον πειράζει αλλά μια μέρα θα το πληρώσω,

 του μπαστακώθηκα για ένα βράδυ, 

έκανα εκεί μπάνιο

 και αποκοιμήθηκα βλέποντας Νικολούλη...

Σας φιλώ όλους, 

καλό Σαββατόβραδο (ας ελπίσουμε, χεχε)