YOU'RE A GIVIN' CAUSE SHE'S A RECEIVER...

(Μερικές φορές, χρησιμοποιώ το, κατά τ'άλλα αδιάφορο μικρό μου, blog

για να εκφράσω τα "μέσα" μου, 

από ματαιοδοξία, από ελπίδα, από αναζήτηση παρηγοριάς, 

από αγανάκτηση, από ανάγκη απλή.

Το παρακάτω 

-που φυσικά δεν είναι δα και κάτι σημαντικό-

έχει συγκεκριμένο παραλήπτη.)

Ε! Σε σένα τα λέω... Κοίτα εκεί... 
Τους βλέπεις; 

Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν

άνθρωποι τρέχουν, άνθρωποι στέκονται

άλλοι σε προσπερνούν, άλλοι σε σπρώχνουν

άλλοι σε κοιτάζουν, άλλοι σε αγνοούν

για κάποιους αξίζεις πολλά, για άλλους είσαι ένα σκουπίδι

για κάποιους θα μείνεις αξέχαστος, για κάποιους μια στιγμούλα μοναχά

στο κέντρο όλων αυτών είσαι εσύ, εγώ

και όλα γυρίζουν γύρω μας

και μας κυκλώνουν, δημιουργούν ένα δαχτυλίδι 

και δημιουργούν μια πανδαισία από χρώματα, μυρωδιές και ήχους

και μεις εκεί, στη μέση

να κρατάμε τα χέρια σφιχτά και να ανεμίζουν τα μαλλιά μου τρελά

να γελάμε, να κλαίμε, να τρέχουμε, να πέφτουμε, να λατρεύουμε

να θέλουμε κι άλλο από αυτή τη δίνη

να ταξιδεύουμε με λύσσα

να αγαπάμε με πάθος 

να λυγίζουμε σαν κλαδάκια και μετά με φόρα να τεντωνόμαστε 

αφού το ξέρεις ότι σε εργάζομαι! 

αφού το ξέρεις...

αφού όλα τα ξέρεις! 

αφού και μένα με ξέρεις! 

Κι αν είναι όλα αυτά, σήμερα, 
εικόνες και ήχοι που δε σημαίνουν τίποτα
κάποια στιγμή, 
στο μέλλον που τολμώ να προβλέψω, 
όταν τα όνειρα και οι φιλοδοξίες θα γίνουν πράξη, 
θα καταλάβεις 
τι λέγαμε τότε...


γιατί όλα τα ξέρεις! 
και περισσότερο απ' όλους, εμένα!

PS1: Quiz: Αν και ελαφρά παραφρασμένο, σε ποιο τραγούδι ανήκει ο τίτλος; 
PS2: Έστω και έτσι, αλλόκοτα, τα είπα και ησύχασα! Ουφ!

ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΜΑΣ

"Τώρα τι να σου πω; 

Με έχεις αφήσει ξεκρέμαστη εδώ και πόσο καιρό σε μια άρρωστη κατάσταση που πλέον δε μπορώ να διαχειριστώ. Και με αφήνεις να παίζω ακόμα σε αυτό το άρρωστο παιχνίδι. 

Έχω φορτωθεί στην πλάτη μου του κόσμου όλου τις ενοχές και ακόμα και σήμερα απολογούμαι για κάθε μου κίνηση λες και κάνω σφάλματα.

Απολογούμαι για πράγματα που μου δίνουν ευτυχία και αίσθηση ελευθερίας.

Ηθικολογείς για τις επιλογές μου την ίδια στιγμή που ασκείς πάνω μου ψυχολογική βία.

Κάθομαι και σε ακούω γιατί παρά τα βάσανα και τη θλίψη που μου έχεις προκαλέσει δε παύω να κατανοώ ότι το δικό σου υπόβαθρο μέχρι εκεί δίνει και φτάνει.

Πόσο όμως πια να προσπαθώ να έρθω εγώ στη δική σου θέση;

Γιατί δε μ' αφήνεις πια ήσυχη και με παιδεύεις;

Γιατί κάθε τόσο στοιχειώνεις τα σχέδιά μου, τα όνειρά μου, το μέλλον μου;

Γιατί ενώ θα έπρεπε να ξεριζωθείς απ' τα βάθη μέσα στα στήθια μου υπάρχεις ακόμα εκεί;

Προσπαθώ να ξεφύγω εδώ και εκατοντάδες μέρες από αυτή τη δίνη που μέσα της έχω παγιδευτεί.

Αλλά όπου και να στρέφω το κεφάλι μου βλέπω εσένα, τα πράγματά σου, την επιρροή σου, την εικόνα σου και την αύρα σου.

Και έχει γίνει μια εμμονή που μου έχει εγκλωβίσει μέσα τα ανώτερα συναισθήματά μου,

κι ενώ νιώθω ότι η ευαισθησία μου μπορεί να με θρυμματίσει, με έχεις μετατρέψει σε άκαμπτο και άκαρδο ον. 

Φτάνει πια αυτός ο φαύλος κύκλος. Σταμάτα να με κάνεις να απολογούμαι γι' αυτό που είμαι. Ναι! Αυτό είμαι. Αυτή είμαι. Είτε σου αρέσει, είτε όχι. 

Άσε με επιτέλους μόνη μου. 

Ασε με ελεύθερη.

Δεν αντέχω ούτε τη φωνή σου, ούτε την παρουσία σου. 

Μαζεύω απόψε ότι έμεινε από την πληγωμένη μου αξιοπρέπεια και φεύγω μακριά. 

Μείνε μόνος σου, μέσα στον ηθική που εσύ έπλασες, στη μιζέρια σου και στην αθλιότητα που υπηρετεί το μυαλό σου και σκέψου ότι έχασες τη μοναδική ευκαιρία να σε αγαπήσει ένα άλλο πλάσμα με όλη την ταπεινότητα και την απλότητα όλου του κόσμου μαζί."

Οι γαρίδες με λεμόνι...

Χθες, όσο οδηγούσα, ονειρευόμουν να φάω γαρίδες με λεμόνι. Δε ξέρω πώς προέκυψε μέσα μου αυτή η επιθυμία αλλά θα έκανα τα πάντα για να φάω ένα πιάτο. Όταν πλέον έφτασα στο σπίτι και καθάρισα, έπλυνα και άπλωσα... άρχισα να σερφάρω για να βρω κάποια συνταγή. Έπεσα πάνω στο video blog του Μάνου Αντώναρου στο youtube ο οποίος, όλως περιέργως, μαγείρευε ένα απλό gourmet πιάτο... Γαρίδες με λεμόνι!

Επειδή είναι πραγματικά απολαυστικό και περιγραφικό το εργένικο μαγειρικό του στυλ, δίνω το link του: http://www.youtube.com/watch?v=kk6oP-529M0

Το έφτιαξα κι εγώ, γύρω στις 12 το βράδυ για να το φάω σήμερα παρέα με το Γιαννάκη μου (love). Για να δούμε αντιδράσεις;!