ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ...ΞΕΣΤΡΑΒΩΘΗΚΑ, ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ!!!

όλο το σκεφτόμουν και όλο το ανέβαλα. Μία πάθαινα επεφυκίτιδα, μία κάτι πάθαινε ο φακός και θόλωνε, μία έχανα τα γυαλιά μου, μία έχανα τον φακό καθώς έτριβα το μάτι, την άλλη δε μπορούσα να κάνω μπάνιο στη θάλασσα, την άλλη είχα χάσει το φακό στο αεροδρόμιο στη Ζυρίχη και πήγαινα παντού με το ένα μάτι βουλωμένο για να βρω την πτήση.... ααααααα! 

Ώσπου το πήρα απόφαση! Θα έκανα λέιζερ! Τόσοι και τόσοι τα καταφέρανε, εγώ θα κώλωνα; 

Περιττό να σας πω ότι ήταν το σοφότερο πράγμα που έκανα για τον εαυτό μου στα 28 μου χρόνια...

Η διαδικασία κρατάει περίπου δέκα λεπτάκια. 

Πηγαίνεις στο οφθαλμολογικό κέντρο, σου δίνουν ένα λεξοτανίλ για να χαλαρώσεις και να γλαρώσεις και σε ετοιμάζουν. Σκουφάκι στα μαλλιά, σακουλίτσες στα παπούτσια, ειδική χειρουργική ρομπίτσα...

Σου βάζουν κολύριο με αναισθητικό στο μάτι και... η διαδικασία ξεκινά....

Είχα χεστεί πάνω μου, σόρυ για τη φράση αλλά καταλληλότερη δε βρίσκω για να σας περιγράψω την αγωνία μου! 

Μέσα στην αίθουσα βρίσκονταν 4-5 νοσηλευτές και η οφθαλμίατρος.΄Ολοι είχαν ένα ρόλο εκεί αλλά ο αγαπημένος μου ήταν ο νοσηλευτής που είχε το ρόλο του εμψυχωτή! το μόνο που έκανε είναι να μου περιγράφει τη διαδικασία και να μου δίνει θάρρος. 

Ξεκινήσαμε με το δεξί μάτι. Έπρεπε να κοιτάζω ένα πράσινο φωτάκι διαρκώς. Μου βάλανε πιάστρες για να μη κλείνουν τα βλέφαρα, νερό για να καθαρίσουν την περιοχή και μια βελονάρα νααααα με το συμπάθιο. Μετά ο νοσηλευτής με προειδοποίησε ότι θα μου φέρουν κοντά στο μάτι ένα μεγεθυντικό φακό για να κόψουν με τη λεπίδα μια μεμβράνη και ότι σταδιακά, άλλοτε θα βλέπω θολά, κάποια άλλη στιγμή τέλεια και σε κάποια φάση δε θα βλέπω καθόλου... Αυτό το τελευταίο με φρίκαρε. Περιττό να σας πω ότι όταν πλέον για 1-2 δευτερόλεπτα έχασα το φως μου πανικοβλήθηκα αλλά για να μη γίνω ρόμπα στον τύπο υποκρίθηκα ότι όλα ήταν νορμάλ. Λοιπόν ο τυφλός δε τα βλέπει όλα μαύρα όπως νόμιζα αλλά τα βλέπει όλα χρυσαφί. Φρίκαρα.

Μετά άρχισα να βλέπω θολά ώσπου μου πάτησαν το λέιζερ και άρχισα να μυρίζω κάτι καμένο σαν να μου έκαιγαν τα μαλλιά μου. Έπειτα μου ξανατοποθέτησαν τη μεμβράνη που μου είχανε σκίσει με τη λεπίδα (πώς δε λιποθυμώ μόνο που το σκέφτομαι;) και μου βάλανε πάλι νερά και κολλύρια! Αυτό ήταν!

Η ίδια διαδικασία επαναλήφθηκε και στο άλλο μάτι και μετά το όλο πανηγύρι που στήθηκε πάνω στα μάτια μου τελείωσε! 

Εγώ είχα γίνει μούσκεμα από τον ιδρώτα, είχα φρικάρει τελείως. Τα πόδια μου είχαν κοπεί, έτρεμα και κρύωνα και έβλεπα ελάχιστα! Με σηκώσανε, άρχισα να περπατάω και τα μάτια μου τα ένιωθα πολύ ξηρά και άνοιγαν με το ζόρι. Μου την έδιναν όλα και ήμουν σε ημι-αμόκ κατάσταση! Ρωτούσα διαρκώς αν έχω αιμάτωμα και αν μοιάζω τώρα με δράκουλα (τρομάρα μου, δεν έβλεπα τα χάλια μου, η εμφάνιση με ένοιαζε) και τελικά σταδιακά συνήλθα!

Η γιατρός με έβαλε στο ιατρείο να μετρήσουμε την πρώτη αντίδραση σε δέκατα. (10/10 το άριστα) και μου είπε ότι αρχικά θα βλέπω μόνο 2/10... Εγώ έβλεπα ήδη 6/10! Γάτα παιδί μου!

Έφυγα ευτυχισμένη, πήγα σπίτι και έριξα έναν 4ωρο ύπνο και όταν ξύπνησα κατά τις 12 το βράδυ για να πάω (παρντόν) προς νερού μου τα έβλεπα πια όλα πεντακάθαρα!

Κανένας πόνος, καμία ενόχληση, κανένα τσούξιμο, τρελό σουξέ! 

Αν είστε και σεις γκαβοί, όπως ήμουν και γω,  και θέλετε να βρείτε το φως σας βρείτε πρώτα 2.500 ευρωπουλάκια και τολμήστε το!